Maandag 12 Juli 2010 - Wadlopen - Vandaag een superleuke dag gehad met HJ en F en vrienden van ze. Met zijn allen vertrokken we vanmorgen op tijd richting Lauwersoog vanwaar we met een boot naar Schiermonnikoog voeren. Daar hebben we heerlijk gefietst en gelunched. Het weer was nog lekker toen we op het eiland aankwamen, maar tegen 1300 uur barstte het los.

Tegen 1500 uur moesten we weer in de haven zijn waar we met de boot de zee weer opgingen om te gaan wadlopen. In de regen terug op de fiets naar de haven gegaan en ik vond het heerlijk.

Het weer klaarde wonder boven wonder weer op tegen het einde van de middag en toen hebben we heerlijk gelopen op het wad met een gids. Ik had het nog niet eerder gedaan en wist ook niet of ik het zou volhouden. Van tevoren had ik bedacht dat ik vanmorgen pas zou beslissen of ik mee zou gaan, maar ik voelde me goed en ik ben erg blij dat ik mee gegaan ben.  

Deze dagen hebben we veel opgetrokken met HJ en F en vrienden van ze. Het was echt superleuk en vooral ook vandaag was erg gezellig. Wadlopen is erg leuk om te doen en ik heb weer eens iets gedaan wat ik nog niet eerder gedaan heb. Ik moet wel zeggen dat ik nu erg moe ben, zo gedurende de dag merk je niet dat ik ziek ben. Ik weet bijna zeker dat er mensen zullen zijn geweest vandaag die echt gedacht moeten hebben: is dat meisje zo ziek? Ik merk het nu wel, vanaf zaterdag feesten, zondag tot laat in de stad met helaas een slechte afloop voor oranje. vandaag de hele dag wadlopen. Ik heb allemaal aften in mijn mond en kon aan het einde van de avond tijdens het gezamenlijke eten eigenlijk niet zoveel zinnigs meer uitbrengen en wilde vooral naar huis en slapen. Dat ga ik nu dan ook lekker doen, morgen weer een dag , de afgelopen dagen waren erg intensief maar zeer waardevol.  

Dinsdag 13 Juli 2010 - Zwaar - Ik was er al een beetje op voorbereid dat het vandaag een moeilijke dag zou worden. Een lange periode met veel afleiding, veel leuke dingen gedaan , weinig rustmomenten en vandaag weer tijd om na te denken over mij en mijn ziek zijn. Ik heb wel goed geslapen, ook uitgeslapen, maar was verder vooral verdrietig vandaag. Verdrietig omdat ik ziek ben, dat mijn leven zo ontzettend onzeker is en ook bang voor wat er komen gaat. Ik kreeg na meer dan een week weg te zijn geweest ook weer die vlek voor mijn oog en toen had ik het echt gehad even. Misschien dat het van de stress is, wel gek dat het zo lang weg is gebleven, maar ja onbewust ben je er toch bang voor dat het niet goed is. Volgende week moet ik weer naar de VU, dan ga ik het er over hebben. Een weekje langer maakt ook niet meer uit.  

JW en ik hebben wel even fijn gepraat en gehuild samen. Beide zijn we erg bang voor wat er komen gaat, zou de kanker nog rustig zijn? kunnen we nog samen lekker weg in de zomer zonder chemo-tussenpozen? Ook hebben we verder doorgepraat over hoe we het moeten dragen als het echt slechter gaat, kunnen we dat aan? Kunnen we ons erop voorbereiden? 

Uiteindelijk zullen we ook die fase wel weer dragen, nu dragen we het ook, maar ook al zie je het niet altijd het gaat niet altijd goed. Vaak genoeg, vooral na leuke periodes zijn we erg verdrietig en is het moeilijk om de moed er in te houden en het leven leuk te houden. Meestal zijn het korte momenten dat ik me zo voel, en ook JW, maar als die momenten er zijn dan is het heel erg moeilijk en realiseren we ons heel goed dat we nog heel wat obstakels moeten gaan nemen. Het enige voordeel van deze verdrietige momenten is dat het kort erna weer heel even voor een soort van opluchting zorgt. De druk is weer even van de ketel.  

Woensdag 14 Juli 2010 - Bruin - Ik ben net weer thuis van een middagje bij mijn ouders. lekker ontspannen in de tuin gezeten, met As gespeeld en Peppijn natuurlijk. Iedereen staat er versteld van hoe bruin ik ben en eigenlijk ikzelf ook wel. haha ik zit echt niet veel in de zon met de medicatie die ik heb, maar in de schaduw word je ook bruin en ik ben echt in tijden niet zo verkleurd. Ik vind het wel fijn eigenlijk en het maakt dat ik alleen maar meer zin heb in een zonvakantie. 

Eerst de scan afwachten, dan pas plannen waar we vakantie vieren. Heel vervelend ik ben zo geneigd maar door te leven,maar bij het plannen van reizen en vooruitkijken word ik wel weer even bij de les geroepen. Ik voel me iets beter dan gisteren, maar merk wel dat ik iets neerslachtiger ben. De zomer is zo fijn, het leven is veel te leuk en ik zie best wel op tegen de scan, wat er komen gaat voor consequentie en allerlei andere ziekte-gerelatieerde ellende. 

Donderdag 15 Juli 2010 - Rustig aan doen... - Ik probeer het echt rustig aan te doen, maar het valt me nog niet mee. Voor ik het weet ben ik alweer boodschappen aan het doen. Even de stad in om iets te halen, hup weer iets opruimen. Slaat nergens op, maar ik kan gewoon moeilijk met een boek op de bank blijven.

Ik heb wel een afspraak afgezegd die ik vanavond had omdat ik even gewoon thuis wil zijn. Het weekeind hebben we echt een relaxweekeind en ik heb er enorm veel zin in net als JW. Morgenvroeg gaan we al vroeg de HBES-bakkers naar het station brengen, ze gaan naar Indonesië op vakantie. Ze hebben ons al zo vaak weggebracht en nu kunnen we het een keer terug doen en het is ook gewoon gezellig om ze weg te brengen. Zijn wij mooi op tijd wakker op en kunnen we relaxed naar Amsterdam rijden en daar de rest van de dag helemaal niets doen.  

Vrijdag 16 Juli 2010 - Spa enzo - We zijn weer eens in een wellnesscentrum. Dit keer in Amsterdam op steenworp afstand van de VU.... Best gek om er langs te rijden, wel even kriebels in de buik. Het is hier superfijn, wat nieuwer dan Fontana en beide komen we echt tot rust, ook al was vandaag stiekem weer wat druk. 

Vanmorgen waren we al om 600 uur op om de HBES-bakkers naar het station te brengen. Nadat we ze uitgezwaaid hebben zijn we meteen naar Amsterdam gereden, onderweg gezellig samen ontbeten ergens. 

We hebben heerlijk 'gesaunaat', gebadderd , lekker gegeten en gedronken en genoten van de sfeer. De Spa is erg nieuw, groot ziet er mooi uit, supervriendelijke mensen. 

Aan het einde van de dag zijn we Amsterdam nog even in geweest. Een vriendin van mij woont hier en samen met haar hebben we gegeten in de Pijp en haar huis bekeken. Erg leuk huis. Nu liggen wel lekker op bed , super te genieten, morgen nog een heerlijke dag voor ons en helemaal in de chill-stand en dat was echt welkom.  

Zaterdag 17 Juli 2010 - Boek - We komen heerlijk bij in de Spa. Veel slapen, lezen, zwemmen en lekker eten en drinken. Beide merkten we nu hoe moe we eigenlijk zijn en hoe gespannen ook.  

Ik ben een boek aan het lezen die ik heb gekregen van iemand van mijn werk. Het boek gaat over een professor in de computerwetenschappen die geconfronteerd wordt met terminale alvleesklierkanker. Zoals veel professoren wel eens een laatste ' Lecture' geven over een onderwerp dat ze het meest boeit en waar ze veel over weten, zo gaf deze professor ook een laatste college, maar dan letterlijk zijn laatste. Een laatste college voor zijn dood getiteld: Werkelijk je kinderdromen bereiken'. Ik heb het boek nog niet uit maar hij beschrijft in een laatste college hoe hij zijn laatste maanden volop leeft, hoe hij geleefd heeft en zijn kinderdromen heeft verwezenlijkt en zich voorbereidt op zijn dood. Helemaal niet verdrietig, vol leven en erg krachtig. Ik kan er zelf wel verdrietig van worden, vooral omdat ik mezelf steeds moet zeggen dat ook ik niet meer beter wordt en er ook mee moet dealen dat er een einde komt, veel eerder dan ik zou willen. Zeker de naderende scan maakt me niet echt vrolijker, ik realiseer me erg goed dat de wereld er na vrijdag weer even heel donker bij kan liggen, eigenlijk ben ik er gewoon bang voor. Ik denk dat het nu wel verder zal zijn doorgebroken de kanker.  

Ik begin er in mijn blog over, maar kan het overdag redelijk goed van me afzetten. Ik geniet met JW en wil er niet teveel aan denken. Na het weekeind zal ik het wel lastig krijgen.  

Zondag 18 Juli 2010 - Toch niet weer mijn teen - We zijn weer thuis van een superrelaxed weekeind. Beide hebben we echt genoten en veel geslapen. Gistermiddag een paar uur, op tijd naar bed en in een stuk door tot vanmorgen 10.00 uur. Ik werd wakker van de schoonmaaksters die op de deur bonsden haha.... Ik had wel een hele rare droom want ik werd wakker en was aan het huilen, ik snikte nog na en had ontzettend hoofdpijn. Ik heb het wel vaker sinds ik ziek ben dat ik gewoon wakker word omdat ik gehuild heb in mijn slaap. Ha JW slaapt er gewoon doorheen dus zo hard zal ik wel niet huilen, hoewel hij wel herriestoppers in heeft.  

Op de terugweg zijn we nog even bij JW zijn ouders geweest, koffie gedronken bijgekletst en ook even naar mijn teen laten kijken. De linkerkant van de aan de rechterkant reeds geopereerde teen (uhum) begon te irriteren en te ontsteken. Zat een nagel niet goed terwijl ik echt voorzichtiger ben met knippen en schoenen die te strak zitten. Ik zal de laatste keer toch wel iets niet goed gedaan hebben. Ik hoop dat het goed gaat komen, er is een stuk nagel weggehaald en ik heb er weer fucidine op, volgens JW's moeder was ik er nog net op tijd bij. Ik heb geen zin in nogmaals een incisie en prikken in mijn teen.  

Naja al te druk kan ik me er nu nog niet om maken. Eerst vrijdag weer doorkomen. Ik zie er, goh wat verrassend, erg tegenop. Tegelijkertijd wil ik ook weten hoe erg het is de schade. De komende dagen maar gewoon veel afleiding zoeken en genieten van het mooie weer. 

Maandag 19 Juli 2010 - Bos in - Vandaag weer eens naar creatieve therapie geweest. de laatste tijd zat er niet echt regelmaat in en het was een leuke middag. We gingen het bos in, rondom het Behouden Huijs is het erg mooi, veel bos, vijvers en rust. Met papier en potlood gingen we het bos in om te tekenen wat je zag. Je voelt je meteen een kunstenaar als je zo in het bos zit te tekenen.  

Gisteravond hadden JW en ik het wel moeilijk, nu de scan dichterbij komt ga je toch weer meer nadenken over wat we gaan doen als het niet goed is. Natuurlijk houd je er altijd rekening mee, maar een scan maakt wel weer duidelijk waar je staat. Beiden realiseren we ons dat we het echte verdriet en de consequenties van wat er gebeurt als het slechter met mij gaat beide nog niet zo goed beseffen. Naja beide realiseren we ons heel goed wat er gaat komen, maar we hebben het er niet heel veel over. Ik ben nu nog zo fit en voel me zo goed dat we het zonde vinden er nu teveel bij stil te staan.  

Vanmorgen had ik wel weer last van mijn oog. Een soort diamantje met regenboogkleuren wat wegtrekt na 5 minuten , overgaat in een rare olievlek en dan langzaam wegtrekt langs mijn rechter oog aan de bovenkant. Erg maf, wel mooie kleuren om te zien, maar ik word er heel bang van. Binnen 10 minuten trekt het weg en het is ook weer een week weggebleven. Als ik de symptomen op internet opzoek dan lees ik veel over oogmigraine. Ik heb ook weer veel last van druk rondom de neus en boven de ogen, ook worden mijn ogen weer rood. Ik ben even gestopt met de oogzalf, maar dat is dus geen goed idee want ze doen meteen weer pijn. Volgens de huisarts kan ik gewoon om de dag de zalf blijven gebruiken, maar ik was gewoon benieuwd wat er zou gebeuren als ik zou stoppen.  

Vooral het oog-issue zit me best dwars, mijn huisarts vond het niet op uitzaaingsklachten lijken maar ja zeker weten doe je het niet. Vrijdag ga ik het uiteraard aan mijn arts in de VU voorleggen. Zelf heb ik altijd de angst voor uitzaaiingen in het hoofd, maar ik weet ook dat als het zomaar een week weer helemaal goed is en ik nergens last van heb en me verder niet ziek of misselijk voel dat dat juist weer positieve signalen zijn. Toch is het heel beangstigend. 

Ik heb inmiddels ook bericht van het UWV, al een week eigenlijk maar ik vergat het steeds op mijn blog te zetten, dat ik de WIA gewoon heb gekregen. Het kan zijn dat ik het even genoemd heb, maar weet het niet meer zeker, In ieder geval , vandaag heb ik het dossier van de arts van het UWV doorgelezen en daarin lees je letterlijk zijn bevindingen. Best heftig om te lezen en vooral om je te realiseren dat het over jou gaat. Mevrouw maakt geen zieke indruk, maar prognose is slecht, zeer triest geval...Niet leuk om te lezen, ik werd bijna kwaad om te lezen dat ik een triest geval ben, maar ja het is ook zo. Ik vond de woordkeuze alleen niet zo handig :-)  

Ik zit nu lekker in de tuin,de komende week mag van mij snel gaan. Morgen ga ik oppassen op AS en Pepijn bij mijn zusje. Daar heb ik dan wel weer zin in en zal me ook wel weer oppeppen. 

Dinsdag 20 Juli 2010 - Tondeuse - Vanmorgen opgepast op As en Peppijn. As had een trampoline gekregen en ik moest er de hele tijd met haar op ' pingen ' haha. Erg leuk maar ook vermoeiend zeker in de hitte. In de loop van de middag ben ik weer naar huis gereden. Een rustig dagje, wel heet en thuis had ik echt nergens zin meer in. Het koelt nu wat af en we zitten lekker in de tuin. Ik heb JW's haar zojuist met de tondeuse bewerkt. Goed gelukt als zeg ik het zelf, JW is zelf ook tevreden. Als het niet goed gelukt zou zijn was hij morgen zo naar de kapper gefietst.  

Woensdag 21 Juli 2010 - Filmpjes - Zowel JW als ik zijn best gestressed. Of je het nou wilt of niet, onbewust ben je bang voor de scan. Ik vraag me soms wel af waarom, ik weet toch dat ik zo ziek ben en dat er dingen gaan gebeuren..maar ja je wilt toch steeds graag dat het lang duurt voordat het erger wordt. Ik heb vanmiddag even gesport met JW en dat gaat prima, ik kreeg eenmaal thuis wel weer last van dat ding voor mijn oog. Dat zit me dus echt niet lekker, maar zoals ik al vaker schrijf, het blijft maf dat het zo weer helemaal wegtrekt. 

Na het oog-gebeuren ben ik even naar een collega geweest die net een nieuw huis gekocht heeft. Erg leuk huis, even bijgekletst en nu lekker in de tuin met betere temperaturen dan vanmiddag.   

Gisteravond heb ik met JW allemaal filmpjes zitten kijken die ik nog helemaal niet weer gezien had. Van ons trouwen wat filmmateriaal, maar ook van de laatste vakantie voor mijn diagnose. Dan word je wel verdrietig. Je ziet niet heel veel bijzonders aan mij. Wel kwam mijn gevoel van toen weer omhoog. Moe, ik zag er al tegenop om een trapje te nemen, maar ik maakte ook nog een behoorlijke bergwandeling. Je proeft wel een raar sfeertje in de film, alsof er iets erg gaat gebeuren. Net alsof we beide een voorgevoel hadden. 

Het laat me ook wel weer zien dat uiterlijk niet alles zegt over hoe je je voelt. Ik zag er niet mega ziek uit, twee weken later lag in in het ziekenhuis met een drain. Het hoesten en moe zijn waren wel de belangrijkste symptomen en die heb ik nu beide niet.  

Donderdag 22 Juli 2010 - Nog 1 nachtje en dan weten we het weer - We liggen in bed in Heemstede. Vandaag is al met al nog redelijk rustig verlopen zonder veel stress. Nog even gesport en daarna op verjaardag bij mijn opa en door naar Heemstede. Ik heb het grootste deel gereden en in Heemstede lekker gelachen en bijgekletst met J en K. Ik ben best wel gespannen, maar ik vind het ook goed om morgen weer te weten hoe het is. Ik laat het uiteraard zo snel mogelijk weten!  

Vrijdag 23 Juli 2010 - pfff lange dag - Om te beginnen de uitslag is honderd procent meegevallen. De CT-scan van de longen was eigenlijk niet veranderd ten opzichte van april. De kanker groeit dus erg langzaam, ik had dit echt niet gedacht en ik mag gewoon blijven doorgaan met tarceva. Ik heb wel verteld van mijn oogklachten en druk rondom de neus, mijn arts heeft me doorgestuurd naar een neuroloog die allerlei testjes heeft gedaan. De neuroloog vermoedt niet dat ik uitzaaiingen in mijn hoofd heb. Alle testen waren goed, hij wilde toch een MRI laten doen omdat je dan alles uit kan sluiten. De aard van de symptomen lijken niet te wijzen in de richting van hersenmetastasen, maar een MRI is het meest betrouwbare bewijs, bovendien kunnen ze dan ook mijn bijholtes scannen. 

Atie, de verpleegkundige heb ik ook nog even mee gesproken en zij vertelde dat mijn klachten van de ogen en druk rond de neus wel vaker voorkomt met mensen die langer op tarceva zitten. Er is niet zo veel aan te doen helaas. De MRI die ik volgende week krijg zal misschien ook laten zien of er iets zit wat de tarceva veroorzaakt.  

Ik ben opgelucht, had niet zo'n scan van de longen verwacht. Ik ben ook wel een beetje bang voor de MRI, maar ja als de neuroloog positief is en als de longen stabiel zijn dan is de kans wel erg klein dat er iets zit. En als er wel iets zit, ja dan weten we dat ook weer..... Ik word nog gebeld voor de datum van de scan voor volgende week. De uitslag krijg ik dan niet meteen, ik ga dan eerst een weekje op vakantie en kan dan de uitslag krijgen als ik weer terug ben van vakantie.  

Ik ben wel helemaal op nu, we moesten wel 2 uur wachten in de wachtkamer bij de longafdeling en toen nog Atie en de neuroloog..Man wat een wachten en stress..Vanavond maar even een glas wijn erop drinken en hopen dat de MRi ook goed is maar dat zie ik over twee weken wel weer.  

Niet slapen

Nog even omdat ik niet kan slapen. Wat een dag zeg, nog nooit zo lang in de wachtkamer gezeten.... Daarna nog neurologie.... Ik lig nu lekker in bed maar kan zoals gezegd nog niet slapen. Het is wat mijn leven.... van de ene emotie in de andere rollen, angst, onzekerheid, blijdschap, ontkenning. Ik vlieg van de ene hoek naar de andere en voel me nu vooral raar, maar wel met een rustige ondertoon in mijn gevoel. Ik had niet gedacht dat mijn longen zo rustig zouden zijn. Het is me wel duidelijker geworden dat de tarceva geen lieverdje is. Volgens Atie de verpleegkundige die veel weet van de bijwerkingen van medicijnen worden de bijwerkingen anders naarmate je tarceva langer gebruikt. Tegelijkertijd is er minder over bekend omdat er niet zoveel mensen zo lang op deze medicatie zitten. Op een gegeven moment doen ze de dosering naar beneden, maar mijn arts heeft het daar niet met mij over gehad.

Ik ben inmiddels ook gebeld over de MRI en die kan ik maandag krijgen. Dus weer een dagje Amsterdam, en weer nieuwe onderzoeksapparatuur leren kennen... ;-) 

Ik vind het niet zo eng een MRI ingaan, wel op de uitslag wachten. Morgen maar flink uitslapen. De stress maakt wel dat je je zo leeg voelt. Aan het einde van de middag wel even lekker gegeten bij de ouders van JW en bij mijn zusje geweest. Even acclimatiseren en zo maar proberen te slapen. Thanks voor alle medeleven en reacties, het doet mij en ook JW echt heel goed om te weten dat er zo meegeleefd wordt. Super!  

Zaterdag 24 juli 2010 - Ontstressen - Zooo heerlijk geslapen en vooral uitgeslapen... even ontstressed vandaag. Vandaag niet zo heel veel gedaan, even gesport de stress eruit en wat boodschappen. Vandaag heb ik met mijn ouders een huisje in Oostenrijk geboekt voor de eerste week van Augustus. Nou ja mijn vader heeft het geregeld. Lekker in de bergen , wandelen en veel lezen denk ik. Ik heb er in ieder geval veel zin in.

JW gaat de eerste week met vrienden wandelen, net als vorig jaar ga ik weer met mijn ouders en ik ben blij dat het nog kan!  

Ik heb een aantal reacties op mijn blog gekregen gisteren van mensen die ik niet ken. Ene Tonnie vertelde zijn oogervaring en tarcevagebruik. Ik zou het wel fijn vinden om contact te leggen, mijn mailadres is te vinden op mijn blog.  

Morgen ook maar lekker genieten van het nietsdoen, en maandag de MRI.  

Zondag 25 Juli 2010 - Moeilijk - Zowel JW als ik zijn behoorlijk moe. De stress van de afgelopen week hakt er meer in dan je denkt. Vandaag hebben we de administratie gedaan en aan het einde van de dag lekker samen in de stad gegeten. We zitten druk te praten over een vakantie die we graag willen regelen. Eind volgende week gaan we naar Oostenrijk, maar dat is niet samen.  

Ik denk dat we in september echt een langere periode weg gaan. Waar naar toe is nog steeds niet zeker. Ik vind het erg moeilijk en ben er ook nog niet veel mee bezig geweest. Ik denk dat het soms moeilijk voor te stellen is voor andere mensen hoezeer het ziek zijn je leven beïnvloedt. Ik lijk wel zo makkelijk door te leven, maar heel veel plannen staan toch wel in het teken van scan-uitslagen. De MRI van morgen is toch ook wel weer spannend, niet zozeer de procedure zelf, maar wel de uitslag. Je weet het nooit zeker, stel dat het niet goed is, dan kan ik de vakantieplannen wel weer vergeten. Stiekem houd je toch rekening met de uitslagen voor je echt durft te boeken.  

Heel soms voel ik me ook een zeikerd dat er zoveel in het teken van ziek zijn staat in mijn leven. De hele week stress om de scan, bij kleine klachten meteen angstig, plannen niet goed durven maken. Vooral net na uitslagen die goed zijn of in ieder geval niet echt ernstig zijn, dan voel ik me erna zo'n aansteller. Aansteller is niet het goede woord, maar ik zie dan wel in hoeveel ik toch bezig ben met klachten, ziek zijn, piekeren en dat vind ik eigenlijk zo zonde. Stel dat ik nou met de start van de tarceva geweten had dat ik me twee jaar zo goed zou voelen, dan had ik me heel wat stress kunnen besparen. Helaas werkt het niet zo, maar het is wel eens frustrerend.  

Al bijna twee jaar lang leven tussen hoop en vrees, steeds langer op medicatie die redelijk intensief is met steeds gekkere bijwerkingen. Soms denk ik echt: jee ik ga maar door met leven hoe kan dat nou? Hoe langer het goed gaat hoe meer je het leven wil oppakken , maar hoe meer je ook ondervindt hoe zwaar het is om het op te pakken als je toekomst gewoon helemaal weg is. Ik ben ontzettend blij hoor dat ik zo mijn tijd nog mag doorkomen, dat ik nog zo kan functioneren en van alles mee kan maken, maar het is wel ontzettend moeilijk om mentaal te snappen wat er aan de hand is, niet te kunnen doen wat je in je hart het liefste wil en van de ene emotie naar de andere gesleept te worden.  

Maandag 26 Juli 2010 - MRI - Zo de MRI zit er ook weer op. Wel een op en neer gesjees naar Amsterdam, maar ik heb het er wel voor over. De MRI heeft meer indruk op me gemaakt dan ik dacht. Ik had wel gehoord dat het een herrie zou zijn, maar deze geluiden had ik niet gedacht. Ik had een koptelefoon met radio aan, maar dat had net zo goed niet gehoeven, het leek wel of ze met heipalen op me insloegen. Ook werd ik wel een beetje gespannen eenmaal in de wachtkamer en nu toch ook wel spanning voor de uitslag. 

Ik ga morgen even bellen met neurolgie om echt even zeker te weten wanneer ze bellen. Dan hoef ik niet elke dag me af te vragen of ik wat hoor. Ik heb het vrijdag in de drukte en stress snel gehoord, ene oor in andere oor uit. Weet wel dat het niet niet binnen een paar dagen is. 

Pff het gaat maar door met de spanning en ik heb zwaar behoefte aan ' niet-aan-ziek-zijn denken'. Op tijd naar bed en de rest van de week met leuke dingen bezig houden.

Groeten, Karin